School-Rumble-Z

School Rumble Z Chapter ♮09

posted on 26 Jul 2009 16:12 by stadium in School-Rumble-Z
School Rumble Z Chapter 9 : Patch Adams

คำเตือน : Entry เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องของ School Rumble Z

ณ ช่วงเวลาหนึ่ง หลังจากที่ คาราซึมะกับเท็นมะเดินทางไปอเมริกาเเล้ว
ยาคุโมะตัดสินใจไปเยี่ยมพี่สาวของตนเอง...

ยาคุโมะ "พี่คะ!!"
เท็นมะ "ยาคุโมะ!! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!!"
เท็นมะ "โตขึ้นเยอะเลยนี่นา!! ดีใจจังที่เห็นเธอสบายดี!!"
ยาคุโมะ "พี่ก็เช่นกันนะคะ!!"

เท็นมะ "I'd like to have an iced latte without sugar"
          (หนูขอกาแฟเย็น ไม่ใส่น้ำตาลนะคะ)
คุณป้า "Sure thing"
          (ได้จ๊ะ)

ยาคุโมะ "พี่เก่งจัง!! พูดกับคนต่างชาติได้ด้วย!!"
เท็นมะ "ฮะฮ่า..ก็นะ ถ้าต้องมาอยู่ในสภาพเเบบนี้ เดี๋ยวๆก็เป็นเองเเหละ!!"
ยาคุโมะ "เเต่ก็เก่งจริงๆนะคะ!!"
เท็นมะ "ฉันรู้ตัวอยู่เเล้วว่าไม่ค่อยฉลาดเเล้วก็กังวลกับมันด้วย"
เท็นมะ "บอกตามตรง ฉันก็แปลกใจที่สมองน้อยๆของฉันเรียนรู้มันได้"
เท็นมะ "อาจเป็นเพราะสิ่งเเวดล้อมมันบังคับด้วยเเหละ ฮะฮาฮ่า!!"

ยาคุโมะ(คิดในใจ) "พี่ยอมทำทุกอย่างเพื่อคาราซึมะ...อาจเเม้เเต่ยอมสละชีวิตเเทนได้"
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "พี่ในวันนี้...ไม่เหมือนพี่คนเดิมในวันนู้นอีกเเล้ว"
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "ดีจังที่เป็นเเบบนี้"
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "พูดตามตรง เดิมที ทุกอย่างที่พี่ทำก็เพื่อตัวฉันทั้งนั้น"

เท็นมะ "เเล้วซาร่าล่ะ? ยังเป็นเพื่อนที่ดีกันอยู่ ใช่เปล่า?"
ยาคุโมะ "ก็ยังเดิมเหมือนเดิมคะ"
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "ฉันคิดเสมอ ฉันอยากจะใช้ชีวิตผู้ใหญ่เเบบพี่"
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "ตอนที่พี่จากไป ฉันก็ได้เเต่สู้กับความกังวลที่อยู่ในใจของตัวเอง"

ยาคุโมะ(คิดในใจ) "ตัวฉันก็รู้อยู่นานเเล้ว ถึงบาดแผลในใจของตัวเอง..."
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "ดังนั้น ตอนที่พี่ไม่อยู่ ฉันถึงรู้ตัวฉันอ่อนเเอถึงเพียงนี้"
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "เเต่ว่า..."

ยาคุโมะ(คิดในใจ) "ฉันรู้ว่า ฉันไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกเเล้ว"
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "คนที่อยู่เคียงข้างกัน คนที่ตัวฉันยอมรับมาจากก้นบึ้งของหัวใจ"
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "ยามที่อยู่ด้วยกัน ฉันรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากพวกเขา"
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "พวกเขามอบความกล้าให้ฉันกล้าที่ก้าวต่อไป"
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "หรือเพราะว่า..."
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "ฉันกำลังจะกลายเป็นผู้ใหญ่เเล้ว"

เท็นมะ "อืม...ซาร่ายังป๊อปเหมือนเดิมซินะ?"
ยาคุโมะ "ก็อย่างที่ว่าเเหละค่ะ..."
เท็นมะ "เออ!! เพิ่งนึกออก!!"
เท็นมะ "เเล้วฮาริมะล่ะ? ตอนนี้เป็นไงบ้าง?"

ยาคุโมะ "เอ๋?!"
ยาคุโมะ "อ...เอ่อ..ก็..."
ยาคุโมะ "เขาก็เรื่อยๆตามประสาเขาล่ะคะ"

ยาคุโมะ "พ...พี่มีอะไรรึเปล่าคะ...?"
เท็นมะ "อืม~ อยู่ตามประสาเขาซินะ~"
เท็นมะ "ไม่มั้ง~ พูดถึงเรื่องนี้ทีไร เหมือนเธอกำลังพูดถึง "แฟน" ยังนั้นเเหละ~"
ยาคุโมะ "ไม่นะคะ!! พี่กำลังเข้าใจผิดเเล้ว!!"
เท็นมะ "เอาเถอะ...เอาเถอะ..."
เท็นมะ "ว่าเเต่ "ใคร" เป็นคนสารภาพก่อนเหรอ?"

ยาคุโมะ "เอ๋!? ส...สารภาพอะไรกันคะ..!?"

เท็นมะได้ยินเเบบนั้นก็นิ่งไปชั่วครู่ ก็ถามกลับว่า...

เท็นมะ "ก็เธอชอบฮาริมะอยู่ไม่ใช่เหรอ?"
ยาคุโมะ "เอ๋!?"
เท็นมะ "ฉันก็เเค่อยากรู้ว่าเธอไปถึงขั้นไหนกันเเล้ว..."
เท็นมะ "เล่ามาให้ฟังหน่อยซิ"
ยาคุโมะ "เอ๋!? อ..เอ่อ ก็...เอ่อ เออ.."

เท็นมะ "หืม~ บอกความจริงกับพี่สาวมาเดี๋ยวนี้~!!"
เท็นมะ "ไม่งั้นล่ะก็ พี่จะพาดริฟนะจ๊ะ"
ยาคุโมะ "อย่านะคะ!! มันก็เเค่..."
ยาคุโมะ "เราเเค่อาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน...เเค่นั้นจริงๆคะ..."
เท็นมะ "เอ๋!!?"

เท็นมะ "นี่เธอกำลังบอกว่าเธออยู่ใต้ชายคาเดียวกับผู้ชายที่เธอชอบ"
เท็นมะ "เเต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ?!"
เท็นมะ "ผู้หญิงคนไหนมาได้ยินเรื่องนี้ มีหวังช็อคตาย"
ยาคุโมะ "เข้าใจผิดกันไปใหญ่เเล้วคะ!! ดูถนนด้วยซิคะ พี่!!"
เท็นมะ "'งั้น..อย่างน้อยๆ..."
เท็นมะ "ก็น่าจะเคยจูบกันซินะ?"

ยาคุโมะ "!!!?"
ยาคุโมะ "มะ...ไม่!! ไม่!! ไม่เคยคะ!!"
เท็นมะ "'หืม~ ว่าเเต่ท่าทีเเบบนั้น จะพูดยังไงดีนะ~"
เท็นมะ "'จะบอกไม่ได้ทำงั้นเหรอ~"
เท็นมะ "'บอกความจริงกับพี่สาวมาซะดีๆ"

ยาคุโมะ "ไม่เคยค่ะ!! เลิกล้อเล่นได้เเล้วนะคะ!!"

ความในใจของยาคุโมะ...

ยาคุโมะ(คิดในใจ) "พี่รู้รึเปล่าคะ...ถึงตอนนี้ ฮาริมะเขาก็ยังรักพี่อยู่..."
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "มันจะนานก็จริง..."
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "เเต่เพราะเขายังคงดื้อรั้น..รั้นขนาดที่ว่าพระเจ้ายังเปลี่ยนใจเขาไม่ได้..."

ยาคุโมะ(คิดในใจ) "ฉันเชื่อว่าตราบใดที่อานุภาพรักยังไม่รุนเเรงพอ"
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "ก็ไม่อาจจะทำลายกำแพงในจิตใจของเขาได้"
เเละอะไรบางอย่างก็ทำให้ยาคุโมะคิดถึงใครบางคน...

(ภาพข้างบนมีความหมายโดยนัยนะครับ หึหึหึหึ)
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "ฉันเองก็คงจะเป็นพวกหัวรั้นเหมือนกัน..."
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "ฉันเองรู้ตัวดี เเต่สุดท้ายฉันก็เข้าใจ..."

ยาคุโมะ(คิดในใจ) "เธอคนนั้นมีอะไรบางอย่างที่เเตกต่างออกไป"
ยาคุโมะ(คิดในใจ) "เเละฉันก็รู้สึกได้ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยจริงๆ"

ตัดกลับไป ในที่สุดคู่พี่น้องก็มาถึงโรงพยาบาลที่คาราซึมะพักรักษาตัวอยู่...

เท็นมะ "ถึงเเล้วจ้า!!"
ยาคุโมะ "ว่าเเต่พี่คะ เรามาเยี่ยมเเบบกระทันหันเเบบนี้ ไม่รบกวนคาราซึมะเขารึคะ?"
เท็นมะ "ไม่เป็นหรอก เชื่อซิ!!"
ระหว่างที่เดินไปห้องพักรักษาตัวของคาราซึมะ...

เท็นมะ "Jane! How was your date yeaterday?"
          (ไง เจน!! เดทเมื่อวานเป็นไงบ้าง?)
พยาบาล "Oh,my godness!! He was looking at me instead of the movie"
          (ยอดเยี่ยมนะซิ เขาเอาเเต่จ้องฉันจนไม่ได้ดูหนังเลย)
เท็นมะ "Mr.Brown,don't eat too many donuts!"
          (คุณบราวน์คะ!! ทานโดนัทมากเเบบนั้น ไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ)
คุณบราวน์ "Oh,have my heart! Donuts are the secret of my good health!"
          (ไม่เอาน่า!! โดนัทเนี่ย ของโปรดฉันเลยนะ!!)
ยาคุโมะ "พี่รู้จักเขาทุกคนเลยเหรอคะ?"
เท็นมะ "ก็นะ..รู้จักกันตอนที่มาเยี่ยมคาราซึมะนี่เเหละ"
เท็นมะ "อีกอย่าง ฉันเองก็มาฝึกงานที่นี่ด้วย"

เท็นมะ "Hello, Dr.Williams"
          (สวัสดีคะ โปรเฟสเซอร์ วิลเลี่ยม)
เท็นมะ "Hi! Your last report was superb!"
          (สวัสดี เท็นมะ! รายงานครั้งที่เเล้วของเธอยอดเยี่ยมมากนะ!)

เเละเเล้ว...

ยาคุโมะ "คาราซึมะ..."
เท็นมะ "รู้รึเปล่า เขาได้ความทรงจำบางส่วนกลับคืนมาบ้างเเล้ว"
ยาคุโมะ "จริงเหรอคะ?"
เท็นมะ "อืม..ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับห้อง 2-C น่ะ"
ยาคุโมะ "สงสัยเรื่องในห้อง 2-C คงเป็นอะไรที่พิเศษสำหรับเขามั้งคะ"
คาราซึมะ "2-C..."

คาราซึมะ "บนโต๊ะของฉันมีรอยขีดอยู่ 23 รอย"
ยาคุโมะ ".............."
คาราซึมะ "เมื่อลมพัดผ่าน..ผ้าม่านพริ้วไหว..รอยหมึกบนนั่นไซร้เหมือนหน้าอันปังเเมน..."
ยาคุโมะ "อ..เอ่อ...เขาจำเรื่องของเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้เลยเหรอคะ?"
คาราซึมะ "ก้าวไปข้างหน้า...ก้าวไปเเล้วเเน่ๆ...กลับรู้สึกเหมือนไม่ได้ก้าวไป..."
เท็นมะ "เห็นไหมล่ะ!! นอกจากนี้ เขายังจำพวกเพื่อนๆได้ด้วย"
เท็นมะ "อย่างเช่น สีเเว่นตาของฮาริมะ อะไรเเบบเนี่ย"
ยาคุโมะ "ข...เข้าใจเเล้วคะ"
ยาคุโมะ "เเล้วนี่คือ...?"

เท็นมะ "อ๋อ!! อุปกรณ์วาดภาพของคาราซึมะเขาน่ะ"
เท็นมะ "พูดในทางการเเพทย์จะเรียกว่า "ศิลปะบำบัด" ก็ได้"
เท็นมะ "อ๋อ!! อุปกรณ์วาดภาพของคาราซึมะเขาน่ะ"
เท็นมะ "ฉันสังเกตหลายครั้งเเล้ว คาราซึมะเขาดูผ่อนคลายที่สุดเวลาที่จับปากกาวาดรูป "
ยาคุโมะ "แสดงว่าเขายังจำวิธีวาดรูปได้ซินะคะ?"
เท็นมะ "อืม เขาจำวิธีวาดพวกตัวละครไม่ได้นี่ซิ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขาวาดอะไร"

เท็นมะ "ไงล่ะ ยาคุโมะ พอคุ้นๆบ้างรึเปล่า?"
ยาคุโมะ "น...นั่นมัน โชวจูกิกะ* นะคะ..."
เท็นมะ "ไหนลองวาดกบบนเสื้อเขาดูหน่อยซิ" ---> มุขนี้ดักเเก่โครตๆ (- -")

ยาคุโมะ "พี่คะ!!"
คาราซึมะ "อะฮ่า!!"
เท็นมะ "เห็นไหม? เขาเคยเห็นมันด้วยล่ะ!!"
ยาคุโมะ "เเต่ว่า มันไม่ใช่ตัวละครที่คาราซึมะเขาเคยเขียนนะคะ..."
ยาคุโมะ "เเต่ว่า..."

ยาคุโมะ "พอมาเห็นเเบบนี้ ไม่รู้สึกเลยว่าคาราซึมะเขากำลังป่วยอยู่เลยนะคะ"

คาราซึมะ "จานแกงกระหรี่ของซึคาโมโตะนั้นไซร้..ยามใส่เเกงลงไป...ไฉนกลายเป็นของที่อร่อยที่สุด"
เท็นมะ "จริงเหรอ!?"
เท็นมะ "ฉันไง ซึคาโมโตะ!! ซึคาโมโตะ เท็นมะ!! เธอจำได้เเล้ว ใช่ไหม?!"
คาราซึมะ "เท็นมะ? เธอน่ะเหรอ..?"
เท็นมะ "ไม่เชื่อกันรึไง!!"
ยาคุโมะ "เฮ้อ~"

ร้องไห้ งอน หัวเราะ นี่เเหละ ยาขนานเอกที่ชื่อว่า "เท็นมะ"


หมายเหตุ

* โชวจูกิกะ (鳥獣戯画) เป็นชุดภาพวาดที่เขียนลงในม้วนกระดาษ โดยพระนามว่า "โทบะ"
ในกลางศตวรรษที่ 12 จะเป็นภาพเกี่ยวกับพวกสัตว์ที่ทำอากัปกริยาเหมือนอย่างมนุษย์
ว่ากันว่าเป็นต้นกำเนิดของ มังกะ ในปัจจุบัน หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็น มังงะที่เก่าเเก่ที่สุด ก็ว่าได้เช่นกัน

               
                                                    ตัวอย่างภาพวาด

ก่อนอื่นขอขอบคุณ SR fantrad นะครับ สำหรับคำแปลภาษาอังกฤษ
เเต่บังเอิญที่ใช้ภาพ raws เพราะทำไว้ก่อนบ้างบางส่วนเเล้ว เลยขี้เกียจตัดเเปะอีกรอบ

ความเห็นสำหรับตอนนี้ ไม่มีอะไรมากนอกจากการเติบโตของคู่พี่น้อง ซึคาโมโตะ
เเละถ้าถาม คนเขียนอยากให้ตาหนวดคู่ใครล่ะก็ (ภาพที่บอกมีความหมายยังไง จิ้นกันเอาเองนะครับ)
ผมว่า SRZ ตอน 9 กับ 10 เป็นคำตอบยืนยันที่น่าเพียงพอเเล้วนะครับว่า ใครเป็นตัวจริง
อิกอย่างนึง ผมไม่มั่นใจว่า คนเขียนได้เเรงบันดาลใจอะไรจากฮารุฮิ ซีซันเเรกรึเปล่า
เพราะว่า ถ้าเรียงตอนดีๆ เเล้วอ่านอีกรอบ น่าจะได้ไทม์ไลน์ที่สมบูรณ์ยิ่งกว่าดี

เเต่ก็ถือว่าปิดฉากสมบูรณ์สำหรับซีรี่ย์ School Rumble ทั้งภาคปกติ เเละภาค Z นะครับ
นับที่ทำมาทั้งหมด ก็ประมาณ 2 ปีกว่าๆ ขอบคุณที่ทุกคนสนับสนุนจากใจจริงครับ

ส่วน นานะ ตอน 2 อยู่ในขั้นตอนจัดการเรื่องอักษรอยู่ครับ ไม่นานเกินรอ